Монгол Хөгжил: Хадаасны Үлгэр

Даанч хээгүй Монгочууд бид урдхаа харахаас биш ардаа үлдэж буй мөрөө хардаг билүү. Энэ тухай нэг ийм үлгэр байдагийн

Байнга л хэрэг төвөг тарьж, хавийнхаа нэгнийг гомдоож байдаг хүүдээ аргаа барсан аав нь нэг өдөр:
Миний хүү хүн гомдоох тоолондоо өрөөнийхөө ханан дээр хадаас хадаж байгаарай, гэж хэлжээ. Өдөр ирэх болгон өрөөнийх нь ханан дээрх хадаас хэрхэн нэмэгдэж байгааг хараад хүн гомдвол ямар болохыг ухаарчээ. Тэгээд аавдаа очиж хадаасны тухай бас өөрийхөө сэтгэгдэлийг аавдаа хэлэхэд, хадаасаа хананаасаа суглах цаг болжээ гэж аав хариулсан байна.
Тэгээд хүү хүн гомдоохгүй биеэ байхаар шийдэж тэр тоолондоо нэг хадаас авч хаядаг болжээ. Хэдийгээр ханан дээрх хадаас нь цөөрсөн ч гэсэн үлдсэн мөрийг нь харахад сэтгэлд нь их л таагүй санагддаг байж. Энэ удаад хүү ааваараа хэлүүлэх бус өөрөө санаачлагаараа хүн баярлуулахыг санаачилж тэр тоолондоо хадааснаас үлдсэн мөрөө бөглөдөг болжээ.